Τρίτη, 16 Νοεμβρίου 2010

.ένας άν8ρωπος διαφορετικός - 8α μου λείψεις...



Την συγκεκριμένη ανάρτηση 8α ή8ελα να την διαβάσετε ακούγοντας αυτό... δεν έχει σχέση βέβαια, απλά παράλληλα μ'αυτό το κομμάτι την έργαφα, και μου δημιουργεί μια γλυκιά διά8εση... :)

Σήμερα σε είδα στο όνειρό μου... Επηρεασμένη από το επεισόδιο των
Singles που έτυχε να δώ το μεσημέρι, σε είδα έτοιμο να φύγεις... μιλούσαμε ξαπλωμένοι στον καναπέ του μαγαζιού σας, και γελούσες που σου έλεγα ότι δεν 8έλω να φύγεις, και σου έλεγα τις ανησυχίες μου... Έτσι λοιπόν, κατάλαβα πόσο πολύ 8α μου λείψεις όταν 8α γίνει αυτό... συνειδητοποίησα πόσο σε χρειάζομαι, ή καλύτερα, πόσο σίγουρη και ασφαλής αισ8άνομαι όταν είμαι κοντά σου, πως δεν φοβάμαι τίποτα και κανέναν, και είμαι ικανή να αντιμετωπίσω τα πάντα... Πόσο 8α μου λείψεις όταν 8α φύγεις... :(
Συνειδητοποιώ ότι 8α είσαι μακριά μας πολύ καιρό, και σκέφτομαι, πώς 8α είναι τα πάντα χωρίς εσένα... και τελικά, το πρόβλημα δεν είναι ότι 8α πάς εκεί, αλλά ότι 8α είσαι μακριά, και δεν 8α μπορούμε να σε βλέπουμε... και ότι 8α μου λέιψει αυτό (το να σε βλέπω δηλαδή)...
Μπορεί να νομίζεις ότι δεν είσαι κάτι σημαντικό για μένα, αλλά στο έχω
πεί πολλές φορές ότι είσαι κομμάτι της ζωής μου πλέον, όσο περίεργο και υπερβολικό και αν φαίνεται, το οποίο 8α πονέσω πολύ αν χάσω... και πως σημαίνεις κάτι για μένα που δεν εξηγείται με λόγια... και έχει να κάνει με την αγάπη που αναπτύξαμε μέσω της φιλίας μας! Πλέον, στα γλυκά μάτια σου βλέπω έναν άν8ρωπο που με καταλαβαίνει, μου συμπαραστέκεται, με νοιάζεται και πάνω απ'όλα με αγαπάει... και η αλή8εια είναι ότι υπήρχαν στιγμές που, δεν αμφέβαλλα, αλλά ένοιω8α περίεργα, κα8ώς σκεφτόμουν πως είναι δυνατόν κάποιος να με αγαπάει τόσο, ποιά είμαι εγω για να με αγαπάει κάποιος σαν εσένα, να αγαπάει εμένα και αυτό που πραγματικά είμαι... και ήμουν χαζή που μου πέρασε έστω και απ'το μυαλό μια τέτοια σκέψη...
Ωστόσο, νοιώ8ω πως τον τελευταίο καιρό, με όσα γίνανε, η σχέση μας αλλοιώ8ηκε... και δεν το 8έλω αυτό... γιατί περνάω τόσο υπέροχα μαζί σου κά8ε φορά, έστω και αν δεν κάνουμε τίποτα... μου φτάνει που είσαι εκεί... και ρίχνοντας μια ματιά στα παλιά μου μηνύματα, όπως κάνω κάποιες φορές όταν στεναχωριέμαι, είδα και τα δικά μας... και κατάλαβα πόσο σ'αγαπάω και εγώ, και πόσο τέλεια, διασκεδαστικά και ανεπανάληπτα περνούσαμε μαζί... στην συναυλία (πωπω εκείνη η συναυλία ήταν τόσο υπέροχη!), στα ταξίδια, στο περπάτημα, στους καφέδες... όλα τόσο όμορφα! Όταν είχες δουλειές και ή8ελες μια παρέα, όταν λέγαμε αστεία μεταξύ μας, όταν ακόμα μου έλεγες πόσο ητοπα8ής είμαι... τα έκανες και τα κάνεις όλα με τον δικό σου μοναδικό τρόπο, και αυτό δεν πρόκειται να το ξεχάσω ποτέ...
Το ξέρω πως δεν έχει κανένα νόημα να τα λέω όλα αυτά, αφού δεν πρόκειται να τα δείς, αλλά ή8ελα να τα πώ κάπου, και ίσως αυτό το μέρος να ήταν το καταλληλότερο, αν και νομίζω δεν σου γεμίζει τόσο το μάτι!
Επίσης, ή8ελα να σου πώ ότι δεν μ'αρέσει να είμαστε όπως τώρα, χωρίς να ανταλλάζουμε μια κουβέντα και με έναν παράξεο φόβο να μιλήσουμε... γιατί είχαμε έρ8ει τόσο κοντά, και είχαμε μια τόσο όμορφη σχέση που πραγματικά 8λίβομαι τόσο πολύ όταν σκέφτομαι ότι μπορεί να μην ξαναείμαστε έτσι ποτέ από δω και πέρα... 8έλω να ελπίζω ότι 8α ξαναγυρίσουμε με τον καιρό εκεί που είμασταν... και 8έλω τόσο πολύ αυτό να γίνει πραγματικότητα... γιατί εσύ ίσως να μην το καταλαβαίνεις, αλλά το να με 8υμάσαι μου είναι αρκετό, αν δεν μπορώ να περνώ έστω και λίγο χρόνο μαζί σου όπως παλιά... και είμαι χαρούμενη όταν σε σκέφτομαι πιά, γιατί έχεις γίνει ένα υπέροχο κομμάτι στις αναμνήσεις μου, που 8α μείνει για πάντα εκεί, και 8α επανέρχεται, νομίζω, συχνά! :)
Θέλω να ξέρεις ότι σ'αγαπάω βρε φατσούλα... και 8α μου λείψεις τρ
ομερά πολύ όταν 8α φύγεις... αλλά τουλάχιστον εύχομαι το μέρος που 8α πάς να είναι κοντά, για να σε βλέπουμε που και που, και να έχεις και το κινητό σου μαζί σου... :)


Σάββατο, 6 Νοεμβρίου 2010

.εσύ εσύ...


Πώς στ'αλή8εια είναι να σου λείπει κάποιος?
Το έχετε νοιώσει ποτέ?

Θα 8έλατε να το νοιώσετε?


Η αλή8εια είναι πως μου λείπει κάποιος... συνέχεια... και προφανώς το νοιώ8ω συνέχεια... δεν 8έλω να το νοιώ8ω, δεν μ'αρέσει, με πονάει... αλλά από την άλλη, μου υπεν8υμίζει πως είμαι άν8ρωπος, πως δεν είμαι αναίσ8ητη, και πως αισ8άνομαι... μου υπεν8υμίζει πως αγαπάω, και πως έχω συναισ8ήματα και σκέψεις που αξίζουν... αλλά δεν είναι ποτέ ευχάριστο... με πληγώνει, με επηρεάζει, και στο τέλος με κάνει κομμάτια... με στεναχωρεί και με κάνει να σκέφτομαι τόσα πολλά και πολύπλοκα πράγματα... μου έρχονται τόσες ιδέες και τόσες αναμνήσεις... με πλημυρίζουν, και στο τέλος με κάνουν να ξεσπάω... συνή8ως σε δάκρυα... και δεν είναι μόνο η έλλειψη, η νοσταλγία... είναι και η απόρριψη... αυτήν μάλιστα την νοιώ8εις τόσο συχνά... με το παραμικρό... και σε κάνει να 8ες... δεν σας λέω τι, 8α με λυπάστε! Αλλά δεν αξίζει, σωστά? η στεναχώρια... και όμως... όλα αξίζουν! γιατί μια ζωή έχουμε, και πρέπει να την ζούμε ολόκληρη, όσο μπορούμε, όσο δύσκολο και κουραστικό
και αν είναι... όσο απίστευτη και απρόβλεπτη, ζόρικη ή ευχάριστη, απλή ή σύν8ετη, πικρή ή γλυκιά... πρέπει να ζούμε την κά8ε στιγμή, που λένε... να ρουφάμε ο,τι μπορούμε από αυτήν... να την ζούμε στο έπακρο!

Υπαρχουν στιγμές που αναρωτιέμαι... τι είναι η αγάπη? ο έρωτας? το πά8ος? ακόμη και ο εν8ουσιασμός?

Απαντάω λοιπόν, πως όλα έρχονται και φεύγουν... τίποτα δεν μένει για πάντα... ακόμη και η αγάπη πολλές φορές, γίνεται ρουτίνα και επισκιάζεται από την φ8ορά της κα8ημερινότητας...
Εκεί είναι που το χάσαμε και εμείς... γιατί μας νοιάζει τι 8α πουν οι άλλοι.. μας νοιάζει η κα8ημερινότητα και όχι η ομορφιά της κά8ε μοναδικής στιγμής... μας νοιάζει το πρακτικό, και όχι το συναίσ8ημα... μας νοιάζει τι 8α γίνει αύριο, και όχι τι γίνεται τώρα... και αυτό είναι που με πληγώνει περισσότερο... γιατί έτσι χάνουμε το μόνο ενδιαφέρον, έτσι χάνουμε την πιο γλυκιά πλευρά της ζωής μας...

8έλω απλά να πω, πως έχεις γίνει κομμάτι της ζωής μου... είσαι πιά κομμάτι της καρδιάς μου, όπως σου είχα πεί νομίζω... δεν ξέρω αν το ξέρεις, δεν ξέρω αν το κατάλαβες, αλλά δεν έχω κουράγιο να σε αντικρύσω... φοβάμαι. Φοβάμαι μήπως χωρίς να το 8έλω ξεσπάσω σε κλάματα... και αυτό σίγουρα δεν 8α βοη8ήσει την κατάσταση... δεν μπορείς να καταλάβεις όμως, τί εννοώ ότι όταν είμαι μαζί σου είμαι ευτυχισμένη... αυτό δεν 8έλεις και εσύ? εκείνη τ
ην ημέρα, 04.11.2010... ακόμη την 8υμάμαι... το επόμενο πρωί, πετούσα! Ακόμη και στην διαδρομή για το σχολείο, μιλούσα... που ποτέ δεν βγάζω άχνα... μπήκα στην τάξη, και ένοιω8α να 8έλω να τσιρίξω από την χαρά μου... να φωνάξω τόοοσο δυνατά "Σ'αγαπάωωω"... να αρχίσω να χοροπηδάω και να αγκαλιάζω τους πάντες... και όλοι το κατάλαβαν... ότι δεν ήμουν ως συνή8ως... γιατί η ευτυχία, αγάπη μου, φαίνεται... η χαρά αυτή δεν κρύβεται όσο και να 8έλουμε... αλλά δεν έχει σημασία, αφού τα δικά σου αισ8ήματα δεν είναι πια τα ίδια, όπως αποδείχ8ηκε...

Δεν 8α πω τίποτα παραπάνω ακόμη... προς το παρόν, 8α αρκεστώ σε ένα τραγούδι, που λέει πολλά...:



Σε κάθε ανάσα που παίρνω, είσαι το οξυγόνο
εσύ ή αιτία που πάντα τα βράδυα με βρίσκουν μόνο
να λιώνω, εσύ η πρώτη μου σκέψη κάθε ξημέρωμα

για σένα λάτρεψα και μίσησα τον έρωτα
ξενέρωτα, φαντάζουν όλα μακρυά σου

μάζεψες όλα τα υπέροχα, τα πήρες κοντά σου

εσύ τα δάκρυα που κάτω έχουν κυλήσει

εσύ ο λόγος που πιάνω τον εαυτό μου να βρίζει

όμως και να γελάει, ν'αγαπάει τα πάντα
είσαι οι στίχοι που γράφω, μια γλυκιά μου μπαλάντα

που παίζει, στα ονειρά μου σ'όλα τα κυτταρά μου
είσαι το αίμα που τρέχει κατευθείαν στην καρδιά μου

και με κερνάς με ζωή πριν μου δώσεις τον θάνατο

μου χαρίζεις φιλιά που μ'έχουν κάνει αθάνατο

εσύ ο καθρέφτης, που μέσα βλέπω εμένα

εσύ ένας άλλος εγώ, κι όλα μου τ'απωθημένα


Εσύ εσύ ότι μισώ, εσύ ότι γυρεύω
εσύ ολόκληρη η γη πάνω σου ταξιδεύω

Εσύ εσύ καθέ στιγμή που τη ζωή γνωρίζω

εσύ το φως κάθε αυγής και τ'ουρανού το γκρίζο


Εσύ εσύ η μοναξιά και όλοι μου οι φίλοι

εσύ τ'αυγούστου η ζεστασιά και η δροσιά τ'απριλη

Εσύ εσύ μια φυλακή μεσά σου έχεις κλειδώσει

ότι με κάνει να πονώ και ότι μ'έχει λυτρώσει


Είσαι μια λέξη στο στόμα που ποτέ δεν τη λέω

έχει ένα νόημα κρυφό και άσχημό και ωραίο
μια σημασία σπουδαία, την κατάλαβαν λίγοι

εσύ του πόνου ο βυθός και τα μυστήρια που κρύβει

εμπρός μου, σε βρίσκω νύχτες που τάχα διασκεδάζω

μες στο καπνό που εισπνέω στα ποτά που αδειάζω

σαν δηλητήριο σε πίνω μπαίνεις στα σωθικά μου

μα πάλι εσύ το αντίδοτο για να βρώ την υγειά μου

εσύ τα πρόσωπα, που τόσο έχω αγαπήσει

εσύ ο χρόνος που φεύγει και δε λέει να γυρίσει

μ
ετά του ήλιου τη δύση, είσαι τα άστρα που βγαίνουν
είσαι όλα αυτά τα απλά που τη ζωή ομορφαίνουν

και
τα πολύπλοκα που με μπερδεύουνε τόσο
ένα κομμάτι ευτυχίας που έχω ανάγκη να νιώσω

είσαι τα πάντα, το άλφα και το ωμέγα

είπα θα φύγω μακριά σου μα είμαι ακόμα εδώ πέρα


Εσύ εσύ ότι μισώ, εσύ ότι γυρεύω

εσύ ολόκληρη η γη πάνω σου ταξιδεύω

Εσύ εσύ καθέ στιγμή που τη ζωή γνωρίζω

εσύ το φως κάθε αυγής και τ'ουρανού το γκρίζο


Εσύ εσύ η μοναξιά και όλοι μου οι φίλοι

εσύ τ'αυγούστου η ζεστασιά και η δροσιά τ'απριλη

Εσύ εσύ μια φυλακή μεσά σου έχεις κλειδώσει

ότι με κάνει να πονώ και ότι μ'έχει λυτρώσει


Εσύ εσύ ότι μισώ, εσύ ότι γυρεύω

εσύ ολόκληρη η γη πάνω σου ταξιδεύω

Εσύ εσύ καθέ στιγμή που τη ζωή γνωρίζω

εσύ το φως κάθε αυγής και τ'ουρανού το γκρίζο

Εσύ εσύ η μοναξια και όλοι μου οι φίλοι

εσύ τ'αυγούστου η ζεστασιά και η δροσιά τ'απριλη

Εσύ εσύ μια φυλακή μεσά σου έχεις κλειδώσει

ότι με κάνει να πονώ και ότι μ'έχει λυτρώσει


Sanjuro - Εσύ Εσύ

Δευτέρα, 1 Νοεμβρίου 2010

.το μονόγραμμα...


Θά πενθώ πάντα -- μ’ακούς; -- γιά σένα,
μόνος,στόν Παράδεισο


Θά γυρίσει αλλού τίς χαρακιές
Τής παλάμης,η Μοίρα,σάν κλειδούχος
Μιά στιγμή θά συγκατατεθεί ο Καιρός

Πώς αλλιώς,αφού αγαπιούνται οι άνθρωποι

Θά παραστήσει ο ουρανός τα σωθικά μας
Καί θά χτυπήσει τόν κόσμο η αθωότητα
Μέ τό δριμύ του μαύρου του θανάτου.


ΙΙ.

Πενθώ τόν ήλιο καί πενθώ τά χρόνια που έρχονται
Χωρίς εμάς καί τραγουδώ τ’άλλα πού πέρασαν
Εάν είναι αλήθεια

Μιλημένα τά σώματα καί οί βάρκες πού έκρουσαν γλυκά
Οί κιθάρες πού αναβόσβησαν κάτω από τα νερά
Τά "πίστεψέ με" και τα "μή"
Μιά στόν αέρα , μιά στή μουσική

Τα δυό μικρά ζώα,τά χέρια μας
Πού γύρευαν ν’ανέβουνε κρυφά τό ένα στό άλλο
Η γλάστρα μέ τό δροσαχί στίς ανοιχτές αυλόπορτες
Καί τά κομμάτια οί θάλασσες πού ερχόντουσαν μαζί
Πάνω απ’τίς ξερολιθιές,πίσω άπ’τούς φράχτες
Τήν ανεμώνα πού κάθισε στό χέρι σού
Κι έτρεμες τρείς φορές τό μώβ τρείς μέρες πάνω από
τούς καταρράχτες

Εάν αυτά είναι αλήθεια τραγουδώ
Τό ξύλινο δοκάρι καί τό τετράγωνο φαντό
Στόν τοίχο , τή Γοργόνα μέ τά ξέπλεκα μαλλιά
Τή γάτα πού μάς κοίταξε μέσα στά σκοτεινά

Παιδί μέ τό λιβάνι καί μέ τόν κόκκινο σταυρό
Τήν ώρα πού βραδιάζει στών βράχων τό απλησίαστο
Πενθώ τό ρούχο πού άγγιξα καί μού ήρθε ο κόσμος.


ΙΙΙ.

Έτσι μιλώ γιά σένα καί γιά μένα

Επειδή σ’αγαπώ καί στήν αγάπη ξέρω
Νά μπαίνω σάν Πανσέληνος
Από παντού,γιά τό μικρό τό πόδι σού μές στ’αχανή σεντόνια
Νά μαδάω γιασεμιά --κι έχω τή δύναμη
Αποκοιμισμένη,νά φυσώ νά σέ πηγαίνω
Μές από φεγγαρά περάσματα καί κρυφές τής θάλασσας στοές
Υπνωτισμένα δέντρα μέ αράχνες πού ασημίζουμε

Ακουστά σ’έχουν τά κύματα
Πώς χαιδεύεις,πώς φιλάς
Πώς λές ψιθυριστά τό "τί" καί τό "έ"
Τριγύρω στό λαιμό στόν όρμο
Πάντα εμείς τό φώς κι η σκιά

Πάντα εσύ τ’αστεράκι καί πάντα εγώ τό σκοτεινό πλεούμενο
Πάντα εσύ τό λιμάνι κι εγώ τό φανάρι τό δεξιά
Τό βρεγμένο μουράγιο καί η λάμψη επάνω στά κουπιά
Ψηλά στό σπίτι μέ τίς κληματίδες
Τά δετά τριαντάφυλλα,καί τό νερό πού κρυώνει
Πάντα εσύ τό πέτρινο άγαλμα καί πάντα εγώ η σκιά πού μεγαλώνει
Τό γερτό παντζούρι εσύ,ο αέρας πού τό ανοίγει εγώ
Επειδή σ’αγαπώ καί σ’αγαπώ
Πάντα εσύ τό νόμισμα καί εγώ η λατρεία πού τό εξαργυρώνει:

Τόσο η νύχτα,τόσο η βοή στόν άνεμο
Τόσο η στάλα στόν αέρα,τόσο η σιγαλιά
Τριγύρω η θάλασσα η δεσποτική
Καμάρα τ’ουρανού με τ’άστρα
Τόσο η ελάχιστη σου αναπνοή

Πού πιά δέν έχω τίποτε άλλο
Μές στούς τέσσερις τοίχους,τό ταβάνι,τό πάτωμα
Νά φωνάζω από σένα καί νά μέ χτυπά η φωνή μου
Νά μυρίζω από σένα καί ν’αγριεύουν οί άνθρωποι
Επειδή τό αδοκίμαστο καί τό απ’αλλού φερμένο
Δέν τ’αντέχουν οί άνθρωποι κι είναι νωρίς,μ’ακούς
Είναι νωρίς ακόμη μές στόν κόσμο αυτόν αγάπη μου

Να μιλώ γιά σένα καί γιά μένα.


ΙV.

Είναι νωρίς ακόμη μές στόν κόσμο αυτόν,μ’ακούς
Δέν έχουν εξημερωθεί τά τέρατα, μ’ακούς
Τό χαμένο μου τό αίμα καί τό μυτερό,μ’ακούς
Μαχαίρι
Σάν κριάρι πού τρέχει μές στούς ουρανούς
Καί τών άστρων τούς κλώνους τσακίζει,μ’ακούς
Είμ’εγώ,μ’ακούς
Σ’αγαπώ,μ’ακούς
Σέ κρατώ καί σέ πάω καί σού φορώ
Τό λευκό νυφικό τής Οφηλίας,μ’ακούς
Πού μ’αφήνεις,πού πάς καί ποιός,μ’ακούς

Σού κρατεί τό χέρι πάνω απ’τούς κατακλυσμούς

Οί πελώριες λιάνες καί τών ηφαιστείων οί λάβες
Θά’ρθει μέρα,μ’ακούς
Νά μάς θάψουν , κι οί χιλιάδες ύστερα χρόνοι
Λαμπερά θά μάς κάνουν περώματα,μ’ακούς
Νά γυαλίσει επάνω τούς η απονιά,μ’ακούς
Τών ανθρώπων
Καί χιλιάδες κομμάτια νά μάς ρίξει

Στά νερά ένα ένα , μ’ακούς
Τά πικρά μου βότσαλα μετρώ,μ’ακούς
Κι είναι ο χρόνος μιά μεγάλη εκκλησία,μ’ακούς
Όπου κάποτε οί φιγούρες
Τών Αγίων
Βγάζουν δάκρυ αληθινό,μ’ακούς
Οί καμπάνες ανοίγουν αψηλά,μ’ακούς
Ένα πέρασμα βαθύ νά περάσω
Περιμένουν οί άγγελοι μέ κεριά καί νεκρώσιμους ψαλμούς
Πουθενά δέν πάω ,μ’ακους
Ή κανείς ή κι οί δύο μαζί,μ’ακούς

Τό λουλούδι αυτό τής καταιγίδας καί μ’ακούς
Τής αγάπης
Μιά γιά πάντα τό κόψαμε
Καί δέν γίνεται ν’ανθίσει αλλιώς,μ’ακούς
Σ’άλλη γή,σ’άλλο αστέρι,μ’ακούς
Δέν υπάρχει τό χώμα , δέν υπάρχει ο αέρας
Πού αγγίξαμε,ο ίδιος,μ’ακούς

Καί κανείς κηπουρός δέν ευτύχησε σ’άλλους καιρούς

Από τόσον χειμώνα κι από τόσους βοριάδες,μ’ακούς
Νά τινάξει λουλούδι,μόνο εμείς,μ’ακούς
Μές στή μέση τής θάλασσας
Από τό μόνο θέλημα τής αγάπης,μ’ακούς
Ανεβάσαμε ολόκληρο νησί,μ’ακούς
Μέ σπηλιές καί μέ κάβους κι ανθισμένους γκρεμούς
Άκου,άκου
Ποιός μιλεί στά νερά καί ποιός κλαίει -- ακούς;
Είμ’εγώ πού φωνάζω κι είμ’εγώ πού κλαίω,μ’ακούς
Σ’αγαπώ,σ’αγαπώ,μ’ακούς.


V.

Γιά σένα έχω μιλήσει σέ καιρούς παλιούς
Μέ σοφές παραμάνες καί μ’αντάρτες απόμαχους
Από τί νά’ναι πού έχεις τή θλίψη του αγριμιού
Τήν ανταύγεια στό μέτωπο του νερού του τρεμάμενου
Καί γιατί,λέει,νά μέλει κοντά σου νά’ρθω
Πού δέν θέλω αγάπη αλλά θέλω τόν άνεμο
Αλλά θέλω της ξέσκεπης όρθιας θάλασσας τόν καλπασμό

Καί γιά σένα κανείς δέν είχε ακούσει
Γιά σένα ούτε τό δίκταμο ούτε τό μανιτάρι
Στά μέρη τ’αψηλά της Κρήτης τίποτα
Γιά σένα μόνο δέχτηκε ο Θεός νά μου οδηγεί τό χέρι

Πιό δω,πιό κεί,προσεχτικά σ’όλα τό γύρο
Του γιαλού του προσώπου,τούς κόλπους,τά μαλλιά
Στό λόφο κυματίζοντας αριστερά

Τό σώμα σου στή στάση του πεύκου του μοναχικού
Μάτια της περηφάνειας καί του διάφανου
Βυθού,μέσα στό σπίτι μέ τό σκρίνιο τό παλιό
Τίς κίτρινες νταντέλες καί τό κυπαρισσόξυλο
Μόνος νά περιμένω που θά πρωτοφανείς
Ψηλά στό δώμα ή πίσω στίς πλάκες της αυλής
Μέ τ’άλογο του Αγίου καί τό αυγό της Ανάστασης

Σάν από μιά τοιχογραφία καταστραμμένη
Μεγάλη όσο σέ θέλησε η μικρή ζωή
Νά χωράς στό κεράκι τή στεντόρεια λάμψη τήν ηφαιστειακή

Πού κανείς νά μήν έχει δεί καί ακούσει
Τίποτα μές στίς ερημιές τά ερειπωμένα σπίτια
Ούτε ο θαμμένος πρόγονος άκρη άκρη στόν αυλόγυρο
Γιά σένα,ούτε η γερόντισσα ν’όλα της τά βοτάνια

Γιά σένα μόνο εγώ,μπορεί,καί η μουσική
Πού διώχνω μέσα μου αλλ’αυτή γυρίζει δυνατότερη
Γιά σένα τό ασχημάτιστο στήθος των δώδεκα χρονώ
Τό στραμμένο στό μέλλον με τόν κρατήρα κόκκινο
Γιά σένα σάν καρφίτσα η μυρωδιά η πικρή
Πού βρίσκει μές στό σώμα καί πού τρυπάει τή θύμηση
Καί νά τό χώμα,νά τά περιστέρια,νά η αρχαία μας γή.


VI.

Έχω δεί πολλά καί η γή μές’απ’τό νού μου φαίνεται ωραιότερη
Ώραιότερη μές στούς χρυσούς ατμούς
Η πέτρα η κοφτερή,ωραιότερα
Τά μπλάβα των ισθμών καί οί στέγες μές στά κύματα
Ωραιότερες οί αχτίδες όπου δίχως να πατείς περνάς
Αήττητη όπως η Θεά της Σαμοθράκης πάνω από τά βουνά
τής θάλασσας

Έτσι σ’έχω κοιτάξει πού μου αρκεί
Νά’χει ο χρόνος όλος αθωωθεί
Μές στό αυλάκι που τό πέρασμα σου αφήνει
Σάν δελφίνι πρωτόπειρο ν’ακολουθεί

Καί νά παίζει μέ τ’άσπρο καί τό κυανό η ψυχή μου !

Νίκη,νίκη όπου έχω νικηθεί
Πρίν από τήν αγάπη καί μαζί
Γιά τή ρολογιά καί τό γκιούλ-μπιρσίμι
Πήγαινε,πήγαινε καί ας έχω εγώ χαθεί

Μόνος καί άς είναι ο ήλιος που κρατείς ένα παιδί
νεογέννητο
Μόνος,καί ας είμ’εγώ η πατρίδα που πενθεί
Ας είναι ο λόγος που έστειλα νά σου κρατεί δαφνόφυλλο
Μόνος,ο αέρας δυνατός καί μόνος τ’ολοστρόγγυλο
Βότσαλο στό βλεφάρισμα του σκοτεινού βυθού
Ο ψαράς που ανέβασε κι έριξε πάλι πίσω στούς καιρούς τόν Παράδεισο !


VII.

Στόν Παράδεισο έχω σημαδέψει ένα νησί
Απαράλλαχτο εσύ κι ένα σπίτι στή θάλασσα

Μέ κρεβάτι μεγάλο καί πόρτα μικρή
Έχω ρίξει μές στ’άπατα μιάν ηχώ
Νά κοιτάζομαι κάθε πρωί που ξυπνώ

Νά σέ βλέπω μισή να περνάς στό νερό
και μισή να σε κλαίω μές στόν Παράδειο.



Οδυσσέας Ελύτης, Το Μονόγραμμα...


Αυτό το έργο είναι απλά μαγικό... και όποτε το διαβάζω μου 8υμίζει εσένα...



Mια σχέση απαγορεύμένη, μια μορφή διαφορετική,

μια γλυκιά φωνή, να ηχεί στα αυτιά σαν μελωδία μαγική...

και η φιγούρα σου να εισβάλει στα όνειρά μου

σαν στρατιώτης πιστός στην πατρίδα

σαν άγγελος που 8έλει προστασία, και σαν 8εός που ψάχνει να σε βρεί

και γιατί να είναι έτσι; γιατί να είμαστε χώρια;

όλοι το λένε, πως η αγάπη δεν κρύβεται, το ίδιο λένε και για μάς

αλλά κανείς δεν τους ακούει, γιατί έχουν μά8ει να υπερβάλουν

και όμως, ξέρουμε πως λένε αλή8εια, και πως ισχύει

την ομορφιά λίγοι την καταλαβαίνουν, ναι, αυτήν της ψυχής σου

και στην καρδιά σου, υπάρχει ένας Παράδεισος, μια ουτοπία

που με περιμένει, 8αρρώ, να την βρώ και να την ζήσω

αλλά γιατί να μην μπορώ; γιατί να μην μ'αφήνουν;

η ζωή μας είναι μικρή, και οι ωραίες στιγμές ακόμη μικρότερες

γιατί να μην μας αφήνουν να την χαρουμε;

όλοι πιστεύουν στα όνειρα, και όμως

κανείς τους δεν κάνει, γιατί ο φόβος είναι ισχυρότερος απ'την ελπίδα

και το σκοτάδι καλύτερο απ'το φώς

άραγε, είδε ποτέ κανείς την αυγή; είδε τα χρώματά της;

γιατί αν το έκανε, 8α καταλάβαινε ότι σου μοιάζουν

αφού είναι από κόσμο διαφορετικό, από μέρη μαγικά και ονειρεμένα

και ποιός να τολμήσει να στο πεί;

η κακία και η απονιά κυριαρχούν στις σχέσεις

και ότι διαφορετικό το κατακρίνουν

γιατί δειλιάζουν

αλλά η ζωή δεν 8έλει δειλία, 8έλει τόλμη

και εσύ μπορείς, εσύ την έχεις

αλλά δεν σ'αφήνουν, κανείς δεν σ'αφήνει

λες η τύχη σου, και εγώ το ίδιο λέω, μην νομίζεις

απλά δεν το ξέρεις

γιατί όταν περιμένεις κάτι τόσο πολύ, με τόση ανυπομονησία

στο τέλος δεν έρχεται, γι'αυτό μην το κυνηγάς

αλλά η ζωή περνάει μέσα απ'τα δάχτυλά μας

εγώ 8έλω να την πιάσω, και μαζί με εκείνην και τα χέρια σου

αλλά διστάζω, το ξέρεις άλλωστε, το ξέρεις

ο κόσμος μισεί, και εμείς αγαπάμε

πως να επιβιώσουμε αγάπη μου;

ο κόσμος φοβάται, και εμείς τολμάμε

πως 8α το αντέξουμε αυτό αγάπη μου;

αλλά μαζί σου, τίποτα

μαζί σου όλα γίνονται

γιατί είσαι το φως που ζεσταίνει τις καρδιές

είσαι το χρώμα του ουρανού της αυγής

και το βα8υγάλανο της πανέμορφης 8άλασσας

είσαι η ομορφιά του κόσμου μου

και η μυρωδιά των ονείρων μου

η μουσική που ξεδιψάει

και ο χορός που τολμάει

εμείς όμως; δεν τολμάμε, όχι πια

γιατί έχει χα8εί ο έρωτας με τα βέλη

μας τον έκλεψαν για να μην ελπίζουμε

λες και έτσι 8α μας σταματήσουν απ'το να το κάνουμε

τον έκρυψαν σε μέρη σκοτεινά και απάν8ρωπα

και τον τύφλωσαν, τον σκότωσαν μετά

αλλά εμάς μας έδωσε το δώρο του

αυτό που όλοι αναζητούν και λίγοι βρίσκουν

εμείς όμως το βρήκαμε, και γι'αυτο 8έλουν να μας το πάρουν

αλλά δεν μπορούν, γιατί oι καρδιές μας είναι κα8αρές, αγνές και α8ώες

γιατί η ομορφιά μας είναι μέσα μας, μέσα στην ψυχή, και όχι στο σώμα

το υλικό και φ8αρμένο

η ομορφιά είμαστε εμείς, και όχι οι άλλοι

γιατί ο έρωτας μας έμα8ε

και μας αγάπησε

μας έδωσε γιάυτό το δώρο του

και εμείς το εκτιμούμε

δεν το πετάμε

οι ψυχές είναι αυλες, λένε

τριγυρνούν μοναχικές και περιπλανιούνται, λένε

οι δικές μας όμως είναι μαζί

πάνε πάντα μαζί και γίνονται ένα

μια ψυχή που κατοικεί σε δυο σώματα

το δικό σου και το δικό μου

και γι'αυτό μας ζηλεύουν

γιατί αυτοί είναι καταδικασμένοι να μείνουν έτσι αιώνια

και δεν μπορούν να το αντέξουν

αυτό τους σκοτώνει

όπως σκότωσαν και αυτοί εμάς

αλλά εμείς πάμε πάντα μαζί

και δεν φοβόμαστε, ό,τι και αν γίνει

γιατί έχουμε πίστη

και η ελπίδα μας κατοικεί ζωντανή και χαρούμενη μέσα μας

και δεν πε8αίνει

δεν μπορεί να την πειράξει κανείς

γιατί παίρνει δύναμη από εμάς

γιατί δυναμώνει με κά8ε μας ματιά

και με τα ζεστά μας χέρια, μαζί, την κρατάμε κοντά μας

και την κάνουμε ένα μ'εμάς

την ενώνουμε με την αγάπη

και τότε γίνεται ακόμη πιο δυνατή

γίνεται αδιαπέραστη στον χρόνο

και στην απαν8ρωπιά του κόσμου

και επιβιώνει μεγαλόπρεπα

με εμάς μαζί, εμάς τους δυό μαζί...


Σ'αγαπώ